Achillespeesruptuur

De achillespees is de grootste en sterkste pees van het menselijk lichaam en bestaat uit de gezamenlijke pees van de m. gastrocnemius en de m. soleus. Het is tevens een van de pezen die het meest ruptureert. De meeste patiënten zijn mannen van middelbare leeftijd die doen aan recreatief sporten zonder adequate voorbereiding. De ruptuur ontstaat meestal op twee tot zes centimeter boven de insertieplaats van de calcaneus. De diagnose wordt gesteld op anamnese (hoorbare knap gevolgd door pijn) en lichamelijk onderzoek. (Thompson = positief bij ruptuur; bij het knijpen in de kuitspieren ontstaat geen plantaire flexie van de voet).

Conservatief
Onderbeensgips met de voet in spits gedurende 6 weken. Niet chirurgische of conservatieve therapie lijkt een hogere kans op re-ruptuur (5-15%) en is de therapie van keuze bij ouderen en patiënten met een hoog operatierisico.

Operatie
Adaptatie van de geruptureerde peesdelen en fixatie aan elkaar op van het proximale peesdeel aan de calcaneus. Dit gebeurt meestal via een semi-percutane techniek. Proximaal een lengte-incisie en distaal een tweetal steekgaten. De hechtdraad wordt getunneld en eventueel via een boorgat door de calcaneus of net daarboven door de pees gehecht.

Nabehandeling
Na een tot twee weken gips in lichte spitsstand (en onbelast mobiliseren) komt de patiënt op de gipskamer. Daar wordt een tape bandage aangelegd met hakverhoging. De patiënt mag dan partieel belasten (50% van het lichaamsgewicht). Om de twee weken wordt de tape gewisseld. De belasting kan in de loop van de 6 weken worden opgevoerd tot maximale belasting. Fysiotherapie alleen op indicatie. Gedurende 6 weken daarop aansluitend is piekbelasting (een snelle sprint, op je tenen staan, etc.) niet toegestaan. Als er een allergie voor tape bestaat wordt een bracebehandeling geadviseerd. (bv met de Achillotrain®).

De patiënt komt na een operatie van een achillespeesruptuur op uw spreekuur met klachten.

De meest voorkomende complicatie is neuralgie van de nervus suralis. Dit uit zich in sensibiliteitsstoornissen van de laterale voetrand. Dit kan een blijvende beschadiging zijn. In de meeste gevallen verbetert dit in de loop van enkele maanden.

De revalidatie duurt zeker een jaar. In sommige gevallen is een steunzool noodzakelijk (om eventuele verkorting van de pees te neutraliseren). Gedurende 3 maanden kunnen bepaalde sporten (zoals tennis, squash, etc.) niet worden uitgeoefend